اصول کاربردی گیاهان دارویی در طب ایرانی اسلامی 3

در مقاله قبلی، خواص چند گیاه دارویی را بررسی کردیم. در این مقاله ادامه این مطلب را در خصوص عسل و خواص درمانی آن در اطریفل می‌خوانیم.

عسل و جایگاه آن در طب سنتی اسلامی

عسل یا همان انگبین، دارای مزاج گرم و خشک است. در خصوص عسل در قرآن و روایات، تاکید زیادی شده است و این ماده از داروهای اساسی و کاربردی در طب سنتی به شمار می‌آید. در قرآن کریم، در سوره نحل، مطالب اساسی در خصوص زنبور عسل و شفابخش بودن عسل بیان شده است.

نحوه جداسازی موم از عسل (روش بن ماری)

یکی از اجزای عسل، موم آن است. مصرف مداوم عسل با موم به دلیل دیرهضم بودن در منابع طب سنتی نهی شده است. برای جداسازی موم و حفظ خواص دارویی عسل، روش «بن ماری» به کار می‌رود:

• عسل را در یک ظرف شیشه‌ای یا فلزی بریزید.
• ظرف بزرگتری حاوی آب فراهم کرده و ظرف عسل را درون آن قرار دهید.
• مجموعه را روی شعله ملایم قرار دهید تا بدون جوش آمدن آب، موم سبک‌شده به سطح آمده و جدا شود.

کاربردهای درمانی عسل

• تقویت سیستم ایمنی و گوارش: مصرف ناشتای عسل طبیعی در پاکسازی و نضج اخلاط غلیظ بلغم و سودا بسیار مؤثر است. همچنین مصرف همزمان آن با مکمل‌های طبیعی مانند گرده گل باعث افزایش چندبرابری قوای عمومی بدن می‌شود.
• درمان عفونت‌های موضعی: استفاده از عسل برای عفونت‌های لثه، چشم و گوش (به همراه مصلح روغن زیتون) توصیه شده است؛ مخصوصاً هنگامی که همراه با عصاره گیاهان آنتی‌باکتریالی مثل گیاه دارویی آویشن مصرف شود.
• ترمیم زخم و سوختگی: استفاده از مرهم عسل و نمک دریا در بهبود زخم‌های پوستی و انواع سوختگی‌ها نقش کلیدی دارد. برای اثرگذاری بیشتر در ترمیم بافت، استفاده از ترکیب دارویی عسل آویشن بالاترین بازدهی را به همراه دارد.